Alfabet Braille’a dla niewidomych – Historia i zasady alfabetu

Views 1.09k

Alfabet Braille’a (czytaj: alfabet braila) umożliwia zapisywanie i odczytywanie tekstów osobom niewidomym. Stworzony został przez Louisa Braille’a, który w wyniku wypadku sam oślepł w dzieciństwie. Alfabet oparty jest na wojskowym systemie, umożliwiającym odczytywanie rozkazów bez użycia światła.

W XIX wieku Louis Braille opracował alfabet dla niewidomych. Wcześniej mogli oni czytać, ale bez pisania. Sprawdź co wymyślił wynalazca! 

Alfabet Louise’a Braille’a dla niewidomych i jego historia 

Louis Braille we wczesnym dzieciństwie stracił wzrok w wyniku wypadku. Dzięki wielu szczęśliwym okolicznościom trafił do szkoły dla niewidomych. Tam mógł uczyć się pod kierunkiem Valentina Haüya – założyciela szkoły. Nauczył się wówczas czytać pismo wypukłe. Miało ono jednak poważne ograniczenia. Dzieci nie mogły pisać, ponieważ litery wypukłe były wytłaczane w specjalnej prasie. Braille’ zrewolucjonizował sztukę pisarską dla niewidomych i opracował znacznie prostszy alfabet, dzięki któremu niewidomi mogą nie tylko czytać, ale i pisać.

Jak działa alfabet Braille’a?

Twórca alfabetu dla niewidomych zainspirował się wojskowym szyfrem, który umożliwiał odczytywanie rozkazów w ciemności bez potrzeby użycia światła.

  • Podstawą jest tzw. sześciopunkt, znak tworzący, czyli układ trzech kropek w pionie w dwóch równoległych do siebie kolumnach.
  • Alfabet niewidomych składa się ze znaków, które stanowią kombinację tych sześciu wypukłych elementów.
  • W prawej kolumnie są punkty 1, 2 i 3.
  • W lewej kolumnie są punkty 4, 5 i 6.
  • Kombinacja rozmieszczenia wypukłych punktów w prawej i lewej kolumnie daje możliwość zapisu aż 63 znaków.

Czy wiesz, że…
System wojskowy, na którym bazował Braille, opierał się na 12 punktach wypukłych. Braille postanowił go znacznie skrócić i uprościć, dzięki czemu nauka tego pisma stała się dużo prostsza.

Uzupełnienia do alfabetu Braille’a

Braille do końca życia rozwijał narzędzia pomagające osobom niewidomym. Stworzył narzędzia do zapisu matematycznego i nutowego. Jego następcy zaś, w oparciu o podstawowy układ, stworzyli język chemiczny i fizyczny.

Niezbędne okazały się także dostosowania alfabetu Braille’a do różnych języków. Język polski potrzebował na przykład oznaczenia na „ą”, „ę”, „rz”, „ż” itd. Dostosowanie to pojawiło się już w dwudziestoleciu międzywojennym dzięki dwóm zakonnicom – Elżbiecie Czackiej i Teresie Landy.