Testament Bolesława Krzywoustego i podział państwa na dzielnice miał uchronić synów króla przed bratobójczą walką o władzę. Niestety stało się inaczej, a każdy z potomków chciał mieć jak największą władzę. Rozpoczął się czas wojen domowych, w których wyniku Polska rozpadła się na księstwa. Pod koniec XIII wieku państwo przestało praktycznie istnieć.
Ta sytuacja doprowadziła do znacznego osłabienia Polski, a pojedyncze księstwa nie mogły się rozwijać i były właściwe bezbronne wobec wrogów. Pierwszą próbę zjednoczenia państwa podjął książę z dynastii Piastów Przemysł II. Zdołał połączyć pod swoją władzą Śląsk, Wielkopolskę, Mazowsze, Małopolskę i Pomorze Gdańskie, a w 1295 roku został koronowany na króla Polski. Niestety już w lutym kolejnego roku został zamordowany.
Kim był Wacław II?
Idea zjednoczenia Polski nie umarła jednak razem z Przemysłem. Próbowali tego dokonać nie tylko polscy książęta, lecz także władcy sąsiednich państw. Jednym z nich był Wacław II z czeskiej dynastii Przemyślidów, który swoje starania rozpoczął jeszcze za życia Przemysła II.
Wacław II urodził się 27 września 1271 roku w Pradze. Kiedy miał 8 lat, zmarł jego ojciec, król Czech. Oczywiście Wacław był zbyt młody, żeby samodzielnie rządzić, dlatego w jego imieniu decyzję podejmował regent, a później matka Wacława II Kunegunda Halicka. Oficjalnie na króla Czech koronowany został w 1288 roku w wieku 17 lat. W tym okresie Polska rozbita była na wiele dzielnic (małych księstw), przez co stała się łakomym kąskiem dla ambitnego władcy Czech.
